Ik blijf vechten voor wie ik wil worden

Onlangs schreef ik een blog over mijn nieuwe therapie groep en hoe ik daar terecht ben gekomen.

Zoals ik beschreef in die blog heb ik naast de groep ook persoonlijke begeleiding. Daar ben ik echt super blij mee. Ik praat daar over de dingen die ik heb meegemaakt en de dingen die me nu bezig houden. Ik ga daar leren om bepaalde gebeurtenissen een plekje te geven en om bepaalde mensen te vergeven voor dingen die er zijn gebeurd. Dat lijkt mij heel erg positief en vooral helpend in mijn proces.

De grootste reden dat ik daar terecht ben gekomen is door mijn “stempels”. Zo noem ik ze en zo blijf ik ze ook noemen want zo zie ik het gewoon. Dat hoeft niet perse negatief te zijn. Vul het in zoals je zelf wilt. Maar goed, die stempels dus. Borderline was de grootste en heftigste voor mij. Het heeft me echt een paar weken gekost om dit een plekje te geven. Vooral omdat ik mezelf er gewoon niet écht in herken. Weken analyseerde ik alles wat ik deed en koppelde ik alles in de stempels. “Oh, dus dáárom doe ik nu dit” of “dat verklaard waarom ik me zo voel”.

Zoals ik ook aangaf in de vorige blog heb ik toentertijd een gesprek gehad met een psycholoog en zei legde mij uit hoe de stempels tot stand waren gekomen. Na dat gesprek snapte ik het al iets beter maar helemaal begrepen heb ik het eigenlijk nooit. Het paste gewoon niet (meer) bij mij.

Een aantal weken geleden, toen ik een sessie had met mijn huidige psycholoog kwam het onderwerp “stempels” aanbod. Ik vertelde welke ik had gekregen en hoe dit voor mij voelde. Vol verbazing keek hij mij aan, ik zag hem typen en weer naar mij kijken. Hij zei vrij snel dat hij niks kon vinden hierover in mijn dossier en dat het er in ieder geval niet (meer) instaat. Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren. Betekende dat dan dat ik nu ineens geen borderline meer heb? Dat het op magische wijze zonder mijn eigen weten is verdwenen? Het was een gek moment.

Uiteraard besprak ik dit met hem. Ik heb eigenlijk nog steeds geen antwoord op de vraag hoe dit kan. Hij weet het ook niet. Maanden geleden toen ik de persoonlijkheid-test deed kwamen er meerdere persoonlijkheidsstoornissen uit. En nu zijn ze er ineens niet meer. De dagen na het gesprek met mijn psycholoog heb ik veel nagedacht. Zal ik opzoek gaan naar antwoorden en het ggz blijven bellen? Of laat ik het gewoon voor wat het is?

Uiteindelijk is het de laatste optie geworden. Ik vind het goed zo. Volgens het ggz had ik persoonlijkheidsstoornissen en nu niet meer. Maar het boeit me eigenlijk helemaal niet wat het ggz vind of denkt. Het gaat erom wat ik er zelf van denk en ik denk dat ik een jonge vrouw ben die hulp nodig heeft en die nu ook krijgt. Hulp om meer zelfvertrouwen te krijgen, hulp om eerlijk en realistisch naar mezelf te kijken en hulp om dingen uit het verleden te laten waar ze horen; in het verleden.

De groep die ik nu volg is echt wel een toevoeging aan mijn leven. Ik leer daar zoveel! En dat in combinatie met de persoonlijke begeleiding is alles wat ik nu denk nodig te hebben. De groep duurt nog tot eind dit jaar en de persoonlijke begeleiding, geen idee. Precies zolang als nodig is. Ik voel me nu al beter dan een aantal maanden geleden en dat is alles wat telt. Die stempels , of ze er nu wel of niet zijn, zijn zo irrelevant voor mij.

Iets waar ik al jaren mee worstel en wat steeds beter gaat is het niet meer bezig zijn met wat andere van mij denken en vinden. Het ene moment gaat het beter dan het andere moment. Als het bijvoorbeeld aankomt op het moederschap boeit het me werkelijk waar helemaal niks wat andere er van vinden omdat ik weet dat ik een super goede moeder ben. Dat is iets waar ik gelukkig totaal niet onzeker over ben. Dat durf ik ook volmondig te zeggen : ik ben een goede moeder! Vol trots en zelfvertrouwen.

Maar als we het hebben over bijvoorbeeld een partner zijn. Een verloofde. Oh wat ben ik dan onzeker. Continue het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik op elk moment ingeruild ga worden. Ondanks dat ik ga trouwen en weet dat Anthony zielsveel van mij houdt blijft die onzekerheid. Om gek van te worden. Die onzekerheid is echt zo’n ding die ik wil laten waar het hoort; in het verleden. Maar daar krijg ik de juiste hulp voor nu. Dus ik weet zeker dat dat helemaal goed gaat komen.

Ik ben wie ik ben. Met of zonder die stempels. En ik ben sowieso super trots op mezelf omdat ik blijf vechten voor mezelf en wie ik wil worden.

Leer van het verleden, leef in het heden

Het is dinsdagochtend. Eerst breng ik Aymee naar school en daarna mag ik naar een nieuwe therapie groep. Er zit een uur tussen deze twee “afspraken”, en in plaats van die tijd thuis te overbruggen besluit ik in het park te wachten. Het is druk, ik hoor veel auto’s rijden. Toch sluit ik me een beetje af en geniet ik van de hertjes die ik voorbij zie rennen.

De nieuwe therapie groep. Wat houdt deze nou eigenlijk in? En waarom doe ik er aan mee? Ik noem de groep nieuw omdat hij voor mij natuurlijk nieuw is, vandaag heb ik mijn derde bijeenkomst. Maar ook omdat de groep écht nieuw is. Het is een pilot.

Sinds een jaar of anderhalf ben ik bekend bij de GGZ. Eerst ging ik erheen voor mijn eetstoornis. Ik kwam ook toen in een therapie groep, dit heb ik een paar maanden gedaan en toen besloot ik om te stoppen. De opdrachten die ik kreeg sloten niet aan bij mijn behoeften en ik voelde me niet fijn in de groep. Na wat overleg besloten we te kijken voor een ander soort therapie.

Eerst ging ik naar een psycholoog buiten de GGZ. Ik had goede hoop en ging er vol zelfvertrouwen naar toe. Na één gesprek besloot de psycholoog dat ze mij niet kon helpen. Ik voelde me hierdoor erg rot. Ik bedoel, na jaren van vervelende gevoelens neem ik de stap om aan mezelf te gaan werken en dan wordt er doodleuk gezegd : ik kan niks voor je betekenen. Dit werd teruggekoppeld naar de GGZ en ze besloten om te kijken wat er intern mogelijk was.

Ik werd eerst doorverwezen naar de afdeling trauma. Ik had hier mijn vraagtekens bij. Ja ik heb hele nare dingen meegemaakt waar ik nog dagelijks last van heb. Maar of dit trauma’s zijn? Ik denk het niet. Ik heb namelijk ooit een trauma gehad in combinatie met ptss en wat ik toen ervaarde is niet te vergelijken met de gedachten die ik nu heb. Dat bleek ook snel na een aantal testen. Ik heb geen trauma’s en/of ptss. Ik heb “gewoon” vervelende dingen meegemaakt die een plekje moeten krijgen.

De volgende stap was een persoonlijkheids test. Ik stemde hier mee in en mocht hem gelijk afnemen. Mijn gevoelens hierbij zijn heel erg dubbel. Er werd bijvoorbeeld gevraagd of ik geloof in het bovennatuurlijke. Dit doe ik. Ik vertelde ook dat ik vaak dingen weet van mensen die ik eigenlijk niet kan weten. Ik werd met een scheef gezicht aangekeken en er werd gevraagd wat ik dan bij de persoon voelde die de test afnam. Dit gebeurde op een vervelende manier. Met een groot oordeel “ik geloof je niet”. Ik gaf aan dat ik geen antwoord op deze vraag wilde geven en vervolgens kreeg ik vragen die te maken hebben met schizofrenie. Alsof ik dus echt gek ben omdat ik dingen voel die niet passen bij het plaatje van de GGZ. Ik gaf ook aan dat ik dit niet fijn vond, maar daar werd niks mee gedaan.

Uit de test kwamen een aantal dingen. Drie stempels kreeg ik. Twee daarvan kan ik wel plaatsen maar ervaar ik zelf anders. Borderline bijvoorbeeld. Ik heb volgens het GGZ borderline. Ik schrok hier heel erg van. Ik ken namelijk wat mensen die dat hebben en ik ben compleet anders dan hun. Iedereen in mijn omgeving reageerde hetzelfde. “Huh, jij?!, hebben ze die test wel goed afgenomen?”. Ik heb dan ook gelijk contact opgenomen om om verdere uitleg te vragen. Ik snapte het echt niet. Na een lang gesprek begreep ik beter waarom ik de stempel heb gekregen. Je hebt natuurlijk meerdere varianten van borderline. Zo heb je mensen die altijd in het middelpunt willen staan, waarbij alles om hen draait, ze hebben alles meegemaakt wat je maar kan bedenken en hun mening is de enige die telt. Die vorm van borderline heb ik beslist niet. Ik ben eerder het tegenovergestelde hiervan.

Wat ik wel dagelijks ervaar zijn de impulsen om te handelen naar “borderline”. Dit klinkt gek, maar het is zo. Zo ben ik bijvoorbeeld constant opzoek naar de bevestiging dat Anthony mij nog leuk vind. Ondanks dat ik verloofd ben, ondanks dat we een tweede kindje krijgen. In mijn hoofd ben ik constant bang dat hij mij gaat verlaten en niet meer leuk vind. Ik heb die gedachten zoveel en zo vaak dat het niet meer gezond is. Ook , wanneer ik mij onrecht voel aangedaan, wil ik hele gemene dingen zeggen. Dingen die zwaar grensoverschrijdend zijn en waarvan ik weet dat het gewoon echt niet oké is om ze te zeggen. In mijn pubertijd zei ik deze dingen wel gewoon. “Ik heb schijt aan de rest van de wereld, ik mag zeggen wat ik wil”. Door de jaren heen heb ik geleerd om deze dingen vaak nog alleen maar te denken in plaats van ze uit te spreken. Ik zeg vaak omdat het niet altijd lukt. Vooral bij Anthony niet. Ik zeg bepaalde dingen en heb hierna gelijk spijt. Dat is een groot verschil met de meeste mensen die ook borderline hebben. Ik kan bijvoorbeeld wel heel erg switchen van mood. Ik kan in een paar seconden heel veel verschillende emoties voelen. En wanneer ik me rot voel, dan voel ik me ook écht rot.

Waar het eigenlijk op neer komt is dat ik vooral in mijn pubertijd echt heel erg veel kenmerken heb vertoont van borderline. Als je mij toen had getest had ik op alle vragen “ja” gescoord in plaats van de helft zoals nu. Door de jaren heen heb ik mezelf bepaalde manieren aangeleerd om dit gedrag te veranderen. Als je mij kent en ziet zul je niet snel denken dat ik borderline heb, maar in mijn hoofd heb ik het vaak wel. Mijn gedachten zijn “borderline gedachten”. Zoals ik al zei snap ik waarom ik de stempel heb gekregen, maar het voelt heel erg dubbel. Ik vind dat mensen tegenwoordig té snel een stempel krijgen. Als je kijkt op spiritueel vlak, zijn de gedachten die ik heb hetzelfde als hoog gevoelig zijn. Maar dit past niet in het plaatje van de GGZ.

De volgende stempel die ik kreeg is een grensoverschrijdende stoornis. Hoe je het precies noemt geen idee. Het houdt in dat ik impulsief ben en hier naar handel. Ik doe vaak dingen zonder over na te denken. Nou geloof me, dit klopt écht niet. In de pubertijd was ik zo, ik zocht alle grenzen op en ging daar maar al te graag overheen. Ik deed de gekste dingen zonder oorzaak-gevolg te zien. Maar nu, nee. Ik ben juist een echte “overthinker” en denk vaak te veel na voor ik dingen doe. Ik denk vaak “was ik maar weer een beetje zoals toen”. Toen ik belde voor uitleg kwam er ook vrij snel uit dat ik “ja” scoorde op de vragen over vroeger. Dus met andere woorden , vroeger in mijn pubertijd was ik zo. Nu niet meer. Waarom ik dan nu alsnog de stempel krijg snap ik niet. Het is niet meer van toepassing in mijn leven nu.

De laatste, en daarmee derde stempel is een stoornis waarvan ik de naam ook niet meer weet. De stoornis komt er op neer dat je een laag zelfbeeld hebt en erg onzeker bent. Hier kon ik mij gelijk in vinden. Dit is ook écht zo. Hier hoefde ik geen uitleg over te vragen. Ik ben onzeker, ik heb een extreem laag zelfbeeld en ik haal mezelf continu omlaag met mijn eigen gedachten.

Hiervoor is de nieuwe groep. De groep is ontworpen voor mensen met een laag zelfbeeld. Bij mij is het gericht op mijn uiterlijk. Maar bij andere weer over persoonlijke eigenschappen. In de groep ga ik aan de slag met achterhalen waarom ik me zo voel. Welke gebeurtenissen hebben hier voor gezorgd? Ik heb zelf een goed vermoeden, maar het extra onderzoeken kan nooit kwaad. Ik krijg opdrachten mee naar huis waar ik vooral leer om bewuster stil te staan bij dingen die ik voel. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier altijd al heel erg mee bezig ben. Daarom pas ik de opdrachten soms een beetje aan zodat ze uitdagender zijn. Dit vinden de begeleiders heel erg fijn. Daar is de ruimte voor in deze groep, iets wat ik totaal niet heb ervaren in de eetstoornis groep. Ook bespreken we elke week bepaalde onderwerpen en doen we opdrachten in de groep. Ook deze komen er op neer om bewuster te zijn van jezelf. Waarom voel ik dit, wat kan ik er aan veranderen? Wat vind ik nou eigenlijk van mezelf? Weet ik überhaupt wel wie ik ben? Durf ik mijn mening te uiten?

De therapie groep duurt nog ongeveer drie maanden. Ook heb ik een persoonlijke begeleider waar ik elke week mee afspreek. Met hem ga ik vooral kijken naar die nare gebeurtenissen waar ik in het begin over had. Hoe kan ik deze een plekje gaan geven? En vooral, hoe kan ik ervoor zorgen dat ze mijn dagelijks leven niet meer zo beïnvloeden? Ik vind het spannend om aan dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven te beginnen maar het is echt tijd. Ik ben er klaar voor en klaar mee.

De combinatie van de groep en het hebben van een persoonlijke begeleider is denk ik heel erg goed voor mij. Het bespreekbaar maken van wat ik voel, en daar ook gerichte vragen over krijgen werkt voor mij. Zet mij maar lekker aan het denken. Geef mij maar heftige opdrachten mee naar huis waar ik overuren door maak. Ik vind het goed om te kijken naar mijn eigen gedrag en te achterhalen waarom ik voel wat ik voel. Ik ben echt zo’n mensen mens die het super interessant vind waarom mensen bepaalde keuzes maken.

De reden dat ik mee doe aan deze groep is niet omdat ik een compleet slecht zelfbeeld heb. Over mijn karakter ben ik totaal niet onzeker. Noem de dom of saai en het interesseert me geen reet. Noem me lelijk en ik ben verdrietig. Al ligt het er wel aan wie het zegt. Van sommige mensen maakt het me echt niks uit. Laatst noemde iemand me lelijk en mijn antwoord was : weet ik, ik heb zelf ook een spiegel thuis. Op dat moment vond ik het een goede come back, maar achteraf gezien is dat totaal niet zo. Waarom ga ik mee in die mening van de ander? En nog beter, waarom lag ik daar snachts over te huilen in bed? Ik denk dat het normaal is dat je dagen hebt waarop je jezelf wat minder mooi voelt. Maar het is niet oké om te kijken naar jezelf zoals ik dat doe. Ik hoop dat ik in deze groep nog meer inzichten krijg en vooral handvaten om mezelf niet zoveel meer omlaag te halen en constant te vergelijken met anderen.

Ook hoop ik , dat ik door een beter zelfbeeld, niet meer zo onzeker ben en constant opzoek ben naar de bevestiging van andere. Ik wil het punt bereiken dat het me écht niet meer boeit wat andere van me denken. Ik wil gewoon gelukkig zijn met wie ik ben én hoe ik eruit zie. Ongeacht welk gewicht ik heb.

Ik heb zo’n gevoel dat dit de laatste stap is naar een gelukkiger leven. Overal het algemeen ben ik super gelukkig hoor, maar dat komt vooral door het moederschap. Ik wil buiten dat om ook gelukkig zijn met mezelf.

Ik ga dingen uit het verleden een plekje geven waardoor ik vooruit kan.

Ik ga leren om nog meer van mezelf te houden.

Ik ga leren om in de spiegel te kijken en tevreden te zijn.

Ik ga leren om beter om te gaan met de “borderline”. Alhoewel ik het zelf liever hooggevoelig noem.

Ik ga leren om de Audrey te zijn met alles erop en eraan en om mezelf niet meer zo te laten lijden door dingen die er zijn gebeurd.

Meer dan het verleden interesseert mij de toekomst, want daarin ben ik van plan te leven – Albert Einstein

Wauw, wat ben ik een gezegend mens

Het is donderdagochtend en ik heb al een paar dagen het gevoel dat ik weer een blog moet schrijven. Vandaag ga ik er de tijd voor nemen. Ik zit lekker met een kopje thee en verse jus achter aan tafel. Wat ik precies ga schrijven? Geen flauw idee. Ik begin ergens en zie wel waar ik uitkom.

Voor vele is 2020 een jaar die ze snel willen vergeten. Covid19 kwam opduiken en gooide zowat alles in de soep. Er zijn vele mensen overleden en vele mensen ziek geworden. Ik snap dat dit een jaar is die bij de meeste niet in de top drie komt te staan. Bij mij wel. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het verschrikkelijk wat er allemaal gaande is en is gebeurd, maar voor mij op persoonlijk vlak is dit jaar één van de mooiste die ik ooit heb meegemaakt.

Het begon natuurlijk op 01-01-2020, een paar minuten over twaalf werd ik ten huwelijk gevraagd door Anthony. Na alle ellendige dingen die we hebben meegemaakt en na de ontelbare ruzies ben ik super dankbaar en trots dat we gaan trouwen. Mijn jaar kon niet beter beginnen. De man waar ik lief en leed mee heb gedeeld vroeg mij ten huwelijk. Hij had een mooie ring gekocht en mijn vader om mijn hand gevraagd. Zo romantisch. We deden mee aan een grote wedstrijd en ondanks alle stress die ik daarvan heb ervaren ben ik achteraf alleen maar blij dat ik er weer dingen door heb geleerd. Ik ben mezelf tijdens die wedstrijd kei hard tegen gekomen en uiteindelijk kon ik daardoor alleen maar leren en groeien.

Een aantal maanden later was ik jarig en door COVID19 kon ik dit niet écht vieren. In het begin baalde ik daarvan maar ik heb zo’n geweldige avond gehad toen. Samen met anthony en Aymee heb ik gedanst, gelachen en gezongen. Sinds dat Aymee geboren is heb ik een angst ontwikkelt. De angst om dood te gaan. Elke verjaardag zie ik daarom als een zegen. Weer een jaartje ouder. Ik ben dan misschien wel jong, maar het leven is geen zekerheid.

Toen werd een van onze grootste dromen werkelijkheid. Ik was opnieuw zwanger. Die eerste paar weken waren stressvol maar ik heb nu gelukkig het punt bereikt waarop ik écht volop geniet. De angst is zo goed als weg en nu mijn buik begint te groeien lijkt het ineens een stuk echter. De afgelopen weken vergat ik soms dat ik zwanger was. Dat klinkt gek, is het waarschijnlijk ook, maar ik voelde niks (op de misselijkheid na) en er groeide niks aan de buitenkant. Mijn hele leven heb ik al last van mijn maag en misselijkheid, dus dat maakte dat ik het soms gewoon vergat. Maar nu, nu niet meer. Oh wat ben ik trots op mijn buik en het jongetje die daarin groeit. Ik voel steeds meer verbondenheid. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe blij ik ben dat ik weer een kindje krijg met Anthony en een broertje aan Aymee kan geven. Ons gezinnetje gaat groter worden, eindelijk.

Ook is mijn beste vriendin moeder geworden. Dit was een droom van haar en ik ben dan ook heel erg blij dat deze droom werkelijkheid is geworden. Om haar als moeder te zien is geweldig.

Aan de andere kant ben ik vriendinnen verloren. Sommige op een hele nare manier. Toen die situatie zich afspeelde vond ik dit wel moeilijk. Vooral bepaalde dingen die ik naar mijn hoofd gesmeten heb gekregen. Er zijn vriendschappen verbroken en ik denk dat dat een goede keuze was. Voor mij, maar ook zeker voor die andere. Soms pas je als vriendinnen gewoon niet meer bij elkaar. Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt want uiteindelijk heb ik er weer super veel van geleerd. Ik deel dit ook zeker niet uit wrok of uit haat. Ik ben hen dankbaar dat ze mij weer dingen hebben laten zien en hebben geleerd. Dit zorgt er mede voor dat 2020 ”mijn” jaar is.

Er zijn nog vele andere dingen die mij gelukkig maken. Op persoonlijkvlak ben ik weer grote stappen aan het zetten. Ik ga beginnen met therapie voor mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen. Aan de ene kant doodeng maar ik heb er juist ook wel echt zin in. Ik heb mijn trouwjurk gevonden op een manier die ik nooit had verwacht. Voor de eerste keer in lange tijd voelde ik me mooi en vrouwelijk. De angst dat ik nooit een jurk ging vinden was groot, maar niets bleek minder waar. Mijn droomjurk is zelfs de éérste jurk geworden die ik aantrok. Aymee is vijf geworden, een hele mijlpaal voor haar. Om haar zo trots en gelukkig te zien is geweldig. Daar doe je het als moeder zijnde allemaal voor. Ze zit in groep twee en ook dat is een grote stap. Ze hoort niet meer bij de allerkleinste van school. Ze is zo groot aan het worden. Wijs ook vooral. Bij de logopedie gaat het super goed. Ik ben zo ontzettend trots op haar. Ook ben ik zo blij met mijn familie. Ze steunen mij door dik en dun en ik kan altijd bij ze terecht.

Door de jaren heen had ik mezelf wijs gemaakt dat gelukkig zijn met mijn uiterlijk te maken had. Want zolang ik dik zou zijn, zou ik niet optimaal gelukkig kunnen worden. Haha, even een dikke middelvinger naar mezelf hoor. Ik ben nog steeds dik en ik ben super gelukkig. Ik heb ervaren dat geluk in andere dingen zit dan mijn uiterlijk. Ik heb er zelf vaak genoeg over geschreven maar geluk zit in de kleine dingen van het leven. Alhoewel een huwelijk en een zwangerschap niet perse in het rijtje ”kleine levensgebeurtenissen” passen. Ik kijk in de spiegel en zie iemand die gelukkig is. En natuurlijk zijn er momenten dat ik me minder voel. Gisteren bijvoorbeeld toen ik van de eerste therapie sessie afkwam. Dit was heftig en ik voelde me zwaar. Maar ik accepteer dat deze dagen er bij horen.

Dit jaar is nog niet voorbij maar als ik kijk naar de afgelopen maanden voel ik liefde, verbondenheid, samenzijn en levenslessen. Ik kan niet wachten op de volgende maanden waarin ik aan mezelf ga werken. De baby in mijn buik gaat nog meer groeien en mijn buik zal groter en groter gaan worden. Aymee zal zich nog meer gaan ontwikkelen en wijze uitspraken gaan doen. Anthony en ik gaan nog dichter naar elkaar toe groeien door de baby in mijn buik, dat voel ik gewoon.

Wauw, wat ben ik een gezegend mens.

Het magische moment

In dit bericht zijn foto’s toegevoegd, tekst loopt door onder de foto.

Eindelijk was het zo ver, het moment waar ik al weken misselijk en zenuwachtig voor was. De bekendmaking van het geslacht van onze baby. Ik had er bewust voor gekozen om het op deze manier te gaan doen. Dit omdat het mij gewoon ontzettend bijzonder leek om dit moment mee te maken met familie en vrienden. Achteraf gezien had ik mezelf een hoop stress kunnen besparen als ik het anders had gedaan. Maar toch zou ik het niet anders willen.

Het was zaterdagochtend. Aymee maakte ons wakker om naar beneden te gaan. Het was tenslotte haar verjaardagsfeest. Ik ging eerst naar beneden zodat ik Aymee haar reactie goed kon zien als ze binnen kwam. Het is zo leuk om dat snoetje van haar te zien wanneer ze de cadeautjes en versieringen ziet. Ze kwam beneden met een glimlach van oor tot oor, gaf mij een knuffel , bedankte ons en rende gelijk door naar de tafel vol cadeautjes. Binnen een paar minuten was alles uitgepakt en begonnen Anthony en ik met de laatste voorbereidingen voor die middag. Aymee was druk aan het spelen met haar nieuwe speelgoed.

De gehele ochtend was ik prikkelbaar. Ik had echt onwijs veel zenuwen. Toch probeerde ik nog niet te veel bezig te zijn met hetgeen wat die middag zou gaan gebeuren.

Het was 13:00u en de eerste mensen sprokkelde binnen. Aymee is natuurlijk weer super goed verwend en ze heeft echt hele leuke cadeautjes gekregen. Na ongeveer anderhalfuur was iedereen er, op een paar familieleden na. Mijn opa en oma bleven bijvoorbeeld thuis in verband met het corona virus. We konden beginnen, ik was nu echt heel erg misselijk en ik wilde het weten.

Mijn schoonmoeder en schoonzus wisten als enige het geslacht van de baby en mijn schoonmoeder had dan ook alles geregeld. Eerst kregen Anthony en ik allebei een confetti kanon in onze handen geduwd. We telde af en zagen blauwe én roze confetti. Ik had wel verwacht dat dit een grapje zou zijn omdat er ook nog een grote ballon was. We moesten er allebei om lachen maar toch hield ik het niet meer en begon te huilen. Mijn schoonmoeder zei ”Kom, we gaan de ballon doen, Audrey is al zo zenuwachtig”. Het idee was eigenlijk dat Aymee de ballon kapot zou gaan prikken maar ze durfde niet en wilde ook niet bij ons komen staan. Mijn moeder ving haar op.

Weer telde we af, ik prikte en het prikkertje brak af. Iedereen moest lachen en we probeerde het nog een keer. Ik prikte zo hard als ik kon en er gebeurde niks. Ik dacht op dat moment bij mezelf ”dat hebben wij weer, echt iets voor ons”. Ik prikte vervolgens nog een keer en toen was het daar, de blauwe confetti. Om heel eerlijk te zijn weet ik niet meer precies wat er door mij heenging. Het enige wat ik kon doen was huilen. Huilen van ontlading, alle spanningen die eruit kwamen en huilen van blijdschap. Ik had gelijk vanaf het eerste moment ; er groeit en woont een jongetje in mijn buik.

Ik was gelijk niet meer misselijk én ik voelde me zo oplucht. Van alle kanten kwam er familie om mij een knuffel te geven. De verbondenheid die je op zo’n moment voelt is erg bijzonder. Iedereen is blij, er wordt gelachen en gehuild. Ik voel me dankbaar dat wij allebei zo’n lieve families hebben die ons echt alle geluk van de wereld gunnen. Dat is niet overal vanzelfsprekend. Alle lieve woorden die toen zijn gezegd vergeet ik nooit meer. Mijn moeder bijvoorbeeld die mij en mijn buik vastpakte en begon te huilen van blijdschap. Mijn schoonzus die mij huilend van geluk een knuffel kwam geven. Mijn vader die me vastpakte en liet merken dat hij trots op mij was. Dat is voor mij zo waardevol. Iedereen die er was betekend veel voor ons.

Ik keek opzij en zag Aymee verdrietig op de grond zitten. Ze hoopte zó op een zusje. Ik probeerde haar al weken voor te bereiden op eventuele teleurstelling. Maar hoe leg je dat een kind van vier nou echt goed uit? Ze zat daar en moest een beetje huilen. De teleurstelling was groot. Ik knuffelde haar en eigenlijk ging ze vrij snel daarna weer spelen. We zijn nu een paar dagen verder en ik merk dat ze het er niet meer zo moeilijk mee heeft als zaterdag maar ze vind het nog steeds niet leuk. Ze vind jongens stom zegt ze en ze heeft al gevraagd of ik niet ergens anders kan gaan wonen met haar baby broertje. Ik wil binnenkort naar de stad gaan met haar om leuke kleertjes te gaan kopen en om boekjes te lenen bij de bibliotheek over grote zus worden. We mogen niet onderschatten wat voor een impact dat op haar leventje heeft. Vijf jaar is ze enigskind geweest en nu komt er ineens iemand bij én dan is dat ook nog is een jongetje..

We hadden gevraagd of ieder die dat leuk vond, blauw of roze wilde aandoen. Bijna iedereen was in het blauw en degene die roze aan hadden dachten ook dat het een jongetje was.. Op Aymeetje na dan. Bijzonder dat bijna iedereen hetzelfde gevoel als ons had. Het was een moment om nooit te vergeten. Ik kan nu eindelijk gewoon blauwe kleren kopen in plaats van gender neutraal. Ergens voel ik wat onzekerheid omdat het natuurlijk heel anders is om een jongetje te krijgen. Bij Aymee ging alles zo vanzelf en ik ben benieuwd of dat nu weer zo is.

Over drie weken heb ik de twintig weken echo, dat is het volgende waar ik me druk om kan gaan maken.

Heb ik een voorkeur voor het geslacht van onze baby?

Het is maandagmiddag. Aymee is net uit school gehaald door Anthony. Ik ben een planning aan het maken voor aanstaande zaterdag. Dan vieren we namelijk Aymee haar vijfde verjaardag én weten we of er een jongetje of meisje in mijn buik woont. Ik merk dat ik die paar dagen voor een verjaardag altijd wat gestressed ben. Wat moet ik allemaal halen? Heb ik wel alles in huis? Hoeveel mensen komen er nou eigenlijk? Wat gaat het weer doen? Vieren we het binnen of buiten? Dat is een kleine opsomming van gedachten die dan door mijn hoofd spoken.

Ik heb gemerkt dat het maken van een planning helpt. De planning houdt in dat ik opschrijf wie er allemaal komen, een boodschappenlijstje maak naar aanleiding daarvan en dan plan welke dag we boodschappen gaan doen. In de praktijk is gebleken dat ik me altijd veel te veel zorgen maak om zo’n dag. We zijn nog nooit iets te kort gekomen en het komt altijd allemaal goed. Toch blijf ik gespannen.

Deze verjaardag is anders dan andere. Hierom ben ik extra gespannen. We horen dan dus of we een jongetje of meisje gaan krijgen. Ik vind dit zo spannend! Toen ik zwanger was van Aymee wisten we het gelijk en gingen we zelf de familie’s langs om het te vertellen. Nu weten we niks. De enige die het weet is mijn schoonmoeder. Zij gaat een ballon oid halen. Het is voor mij best lastig om dit niet zelf te regelen, om er geen controle over te hebben. Ik heb alle vertrouwen in haar maar ik hou er over het algemeen gewoon niet van om dingen uit handen te geven. Ik wil zelf die controle hebben.

Het aftellen naar dit spannende moment is voor mij echt begonnen. Ik kan niet wachten tot het zaterdag is. Ik krijg regelmatig de vraag of ik zelf een voorkeur heb voor het geslacht van ons kindje. Het antwoord daar is op gemend. Aan de ene kant maakt het me niks uit, zolang het kindje maar gezond is. Super cliché.

Maar aan de andere kant.. Ik weet niet of ik hierna nog een kindje wil. De zwangerschap van Aymee viel lichamelijk heel erg tegen. Deze zwangerschap heb ik minder lichamelijke klachten maar toch vind ik deze pittiger. Dit omdat ik Aymee al heb. Hoe ziek ik me ook voel, zij zal toch aandacht moeten hebben. Ik moet haar alsnog vrijwel elke ochtend naar school brengen en weer ophalen, zelfs als ik eigenlijk liever in bed blijf liggen. Die luxe heb ik niet meer. Er zijn momenten dat ik kotsmisselijk op het schoolplein sta met een plastic tasje in mijn hand, just in case.. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe zwaar het moet zijn als je er twee rond hebt lopen! Daarom weet ik gewoon nog niet of ik een derde kindje wil. Ik ben natuurlijk nog jong en misschien denk ik over tien jaar heel anders over. Maar zoals ik het nu voor me zie, blijft het hierbij.

Daarom lijkt het me leuk als ik nu een jongetje krijg. Misschien klinkt dat stom, maar het lijkt me gewoon leuk als je een jongetje en meisje hebt. Stel dat we nu weer een meisje krijgen zal ik daar echt geen seconde teleurgesteld om zijn. Het geeft juist ook wel een gevoel van zekerheid. Omdat ik al weet hoe het is om een meisje te hebben. Ik vind het heel erg dubbel. Ik kan niet zeggen dat ik écht een voorkeur heb, maar ik kan ook niet zeggen dat ik hem niet heb.

Voor mij is de gezondheid het meest belangrijk. Ik hoop dat deze baby gezond is, net zoals iedereen dat hoopt die zwanger is. Het geslacht is belangrijk voor ons maar zeker niet het belangrijkste.

Ik heb zelf het gevoel dat ik een jongetje in mijn buik heb. Dat gevoel komt vooral door het feit dat deze hele zwangerschap gewoon helemaal anders is. Ik draag nu bijvoorbeeld heel erg laag terwijl Aymee super hoog lag. Bij Aymee gaf ik tien keer per dag over. Nu gemiddeld drie keer per week. Bij Aymee had ik de hele dag zin in pistache nootjes, nu in sinaasappelsap. Bij Aymee had ik sterk het gevoel dat ik een meisje kreeg en dat klopte, ik kan niet wachten om er achter te komen of mijn eigen gevoel nu weer klopt.

Aymee wil echt heel erg graag een zusje en Anthony wil heel erg graag een zoon. Ik denk ook wanneer dit een meisje is dat Anthony zeker nog een derde kindje wil. In de hoop dat dat dan wel een jongetje is haha. We zien wel hoe alles loopt. Ik probeer vooral te leven in het hier en nu en een klein beetje met mijn gedachten bij deze spannende zaterdag..

cropped-a3502266-abc3-4fe4-b87d-cb4a45267c6d-1.png

Soms weet ik het allemaal niet meer

In mijn vorige blog schreef ik een stukje over hoe deze zwangerschap voor mij voelt. Vandaag wil ik daar dieper op ingaan, het is belangrijk voor mij om hier open over te zijn. Door het opschrijven van mijn gevoelens begrijp ik ze vaak beter en ook hoop ik ergens wat herkenning van andere te krijgen. Soms heb ik het gevoel dat ik alleen ben met mijn ”vreemde” gedachtes. Althans, voor mij voelen ze vreemd.

Ik denk dat vele andere moeders dit herkennen. Dat je het gevoel hebt dat je altijd maar blij en gelukkig moet zijn met je kind(eren). Want ze zijn een geschenk en met een geschenk hoor je blij te zijn. Je mag niet laten zien dat je je soms gewoon echt ontzettend rot voelt en je kind(eren) niet zo lief vind.

Er gaan dagen voorbij dat ik Aymee echt achter het behang wil plakken of op de trein wil zetten met een enkeltje naar de noordpool. Er lijkt een groot taboe te heersen rondom dit onderwerp en ik begrijp niet zo goed waarom. Voor zover ik weet zijn we allemaal mensen en wij als mensen zijn nou eenmaal in staat om van alles te voelen, denken en ervaren. Ik denk dat het normaal is dat je het soms niet meer goed weet, alle moeders doen maar wat. Dat wat zij denken dat het beste is. Vaak worden er fouten gemaakt en deze proberen we dan met alle liefde weer recht te zetten.

Soms zit ik huilend in de douche omdat het me te veel is. Soms doet een aanraking van Aymee me pijn omdat ik dan zodanig overprikkelt ben. Soms drijft ze me tot waanzin en moet ik me terugtrekken om niet volledig uit mijn slof te schieten. Soms schreeuw ik tegen haar en schrik ik van mijn eigen stemgeluid. Die dingen gebeuren.

De gevoelens die ik hierboven beschreef heb ik af en toe en in het begin schaamde ik me hier heel erg voor. Ik had het gevoel alsof ik een slechte moeder was omdat ik zulke dingen dacht of deed. Ik moest blij zijn dat ik uberhaÜpt een kind kon krijgen, hoe durf ik dan zo ”ondankbaar” te doen? Dit besprak ik met mensen om mij heen en letterlijk elke moeder zei hetzelfde : dit is normaal! Elke moeder heeft zulke dagen er tussen zitten. Dit deed me zo goed om te horen. Nu wordt Aymee bijna vijf en weet ik dat het normaal is om niet altijd maar de lieve en perfecte moeder te zijn.

Toch kamp ik nu weer met zulke gedachten en schaam ik me er wel voor. Drie jaar hebben we gewacht op jou en ik had verwacht dat als het moment daar zou zijn, ik zou overlopen van geluk. Maar dat is niet zo. De eerste weken voelde ik vooral veel onzekerheid. Dat maakte daarna plaats voor angsten en vele vragen. Kan ik wel voor twee kinderen zorgen? Hoe ga ik mijn aandacht eerlijk verdelen? Kan ik wel net zoveel van de nieuwe baby houden als van Aymee? Dat lijkt me zowat onmogelijk. Het voelt alsof Aymee mijn hele hart in beslag heeft genomen, ga ik plek kunnen maken voor de baby? Misschien klinkt dit harstikke stom, maar dit zijn echt dingen waar ik mee bezig ben.

Toen ik zwanger was van Aymee waren er vele meningen, ongevraagde adviezen en mensen die het niet eens waren met mijn zwangerschap. Ik kreeg al heel erg snel een sterk moedergevoel. Ik moest vechten voor haar. Ik moest mensen bewijzen dat ze ongelijk hadden, dat we het wel konden. Hierdoor had ik een hele sterke connectie met Aymee toen ze nog in mijn buik zat. Ik kon communiceren met haar en ik wist al hoe ze eruit kwam te zien. Ik had dromen over haar, dromen die achteraf eerder visioenen bleken te zijn. Nu met deze zwangerschap is dat helemaal anders.

Ik ben uiteraard heel erg blij dat er niemand tegen deze zwangerschap is. Alles is gewoon zoals het hoort te zijn. Iedereen reageerde blij en vol enthousiasme in plaats van met onbegrip en verdriet. Dit is fijn maar gewoon zó anders. Ik heb niet het gevoel dat ik moet vechten voor deze baby, hoe gek dat ook klinkt. Hij zit veilig in mijn buik en hij mag daar zijn. Daardoor voel ik een andere band met hem en dit vind ik soms lastig. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet verwoorden maar deze baby is er gewoon. Gewoon, gewoon. Ik ben niet meer achttien en zwanger. Ik hoef niet te stoppen met werken of school. Anthony hoeft niet ineens vele malen meer te gaan werken om een baby te kunnen onderhouden. Alles is zo gewoon. En hoe fijn dat ook is, het maakt me kwetsbaar. Ik vergelijk alles met mijn zwangerschap bij Aymee, maar dat kan niet. Want deze zwangerschappen zijn niet te vergelijken.

Ook voel ik de baby nog niet. En dat is normaal, maar ik voel me amper zwanger. Ik heb wel last van bepaalde dingen zoals misselijkheid en pijnlijke borsten. Maar bij Aymee was ik de hele dag ziek. Daardoor dacht ik in het begin van deze zwangerschap dat het niet goed zat. Ik dacht dat je altijd ziek moest zijn, want ja dat is wat ik gewend was. Maar natuurlijk hoeft dat niet. En ondanks dat ik juist super blij dat ik me nu een stuk beter voel het maakt me wederom onzeker. ”Klopt het wel dat ik nu dit voel? Want dat heb ik bij Aymee niet?” of ”hoor ik nu eigenlijk niet dit of dat te voelen want dat had ik bij Aymee wel?!”.

Ik denk dat mijn hormonen een heel erg grote rol spelen bij deze gedachten. Mijn lichaam kan niet zo goed met hormonen omgaan en dat voel ik nu weer extra goed. Laatst had ik ruzie met Anthony. Hij niet met mij, ik alleen met hem. We kwamen bij mijn schoonmoeder binnen en ik kon niet stoppen met huilen. Waarom? Ik heb geen idee. Ik had zoveel last van mezelf. Ik had geen grip op mezelf. Dat vind ik verschrikkelijk maar dat is wel hoe mijn lichaam omgaat met deze hormonen. Daar zal ik echt mee om moeten leren gaan.

Het blijft een gevecht, een strijd die je met jezelf moet aangaan. Het accepteren van bepaalde gevoelens en gedachten. De ene dag gaat dit beter dan de andere, ook dit is een kwestie van accepteren. Je hoeft je niet elke dag alleen maar gelukkig te voelen en dat blijf ik zeggen tegen mezelf. ”Het is oke om dit nu te denken, laat het er even zijn en praat er zo nodig met iemand over”. Dat doe ik ook. Dit delen met jullie is eigenlijk ook een soort van therapie voor mij.

Ik wil dingen bespreekbaar maken. Ik wil het taboe rondom het altijd maar gelukkig zijn met je kind(eren) of zwangerschap doorbreken. Ik weet niet wie of wat mij heeft aangeleerd dat je bepaalde gedachten niet mag hebben, maar diegene is gewoon een sukkel. En terwijl ik dit schrijf besef ik me maar altijd te goed wie mij dit heeft geleerd, ikzelf namelijk. Waarom weet ik nog niet. Maar bij deze : Audrey, doe even normaal en accepteer alles wat je voelt of denkt.

Ik ben blij, gezegend en trots dat ik weer zwanger ben. Maar straf jezelf niet als je soms ook andere gedachten hebt. Er gaan momenten voorbij dat ik overloop van geluk en er gaan momenten voorbij dat ik me ellendig voel. Dit heeft niks persoonlijk met de baby te maken. Hij is perfect, hoe dan ook. Het is oké om soms onzeker te zijn en jezelf af te vragen hoe de toekomst gaat lopen. Het is ook niet niks, een tweede kindje krijgen. Alles gaat veranderen en ondanks dat ik negen maanden zwanger zijn echt véél te lang vind, ga ik deze tijd wel mooi gebruiken om rustig toe te werken naar deze mega grote verandering.

Soms heb ik dit echt nodig. Ik begin gewoon met schrijven en een uur later heb ik ineens van alles op papier staan. Ik ben dankbaar dat ik dit met jullie kan delen. Ik krijg zoveel reacties en berichten van mensen en die interactie vind ik echt geweldig. Ik geef mijn woorden aan jullie maar ik krijg er zoveel meer voor terug. Dikke knuffel voor jullie allemaal.

 

cropped-a3502266-abc3-4fe4-b87d-cb4a45267c6d-1.png

Ik noem de baby “hij”, dit omdat ik zelf sterk het gevoel heb dat de baby in mijn buik een jongetje is. Het kan ook goed een “zij” zijn hoor.

Hoe deze zwangerschap écht voelt, deel 1

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Het lukte niet en ik wil niks forceren. Ik heb rustig gewacht tot ik weer de behoefte voelde om te gaan schrijven. Dat moment is nu. Het kan goed zo zijn dat ik hierna weer een tijd niks schrijf. Zoals ik al zei wil ik niks forceren en schrijf ik alleen wanneer ik die behoefte voel. Het moet immers wel leuk en spontaan blijven.

Vandaag wil ik schrijven over mijn zwangerschap. Zoals jullie weten ben ik momenteel ongeveer vier maanden zwanger. Na een moeilijke periode hadden Anthony en ik besloten om onze kinderwens op een laag pitje te zetten. We wilde er niet meer zoveel mee bezig zijn en vertrouwde erop dat het we vanzelf wel weer zwanger zouden raken. Toch voelde ik steeds meer angst, angst dat het niet natuurlijk zou gaan lukken. Dat we een traject in het ziekenhuis zouden moeten gaan volgen. Het is mooi dat dit kan, maar ik wilde echt graag natuurlijk zwanger raken.

Wonder boven wonder is dit ook gebeurd. ”Uit het niets” was ik zwanger. Op het moment dat we er allebei niet meer mee bezig waren. Toen ik de positieve test in handen had raakte ik lichtelijk in shock. Drie jaar deed ik testen die steeds negatief terug kwamen en nu ineens had ik een positieve test vast. Ik kon het niet geloven. Mijn hele lijf begon te trillen en een paar seconden kon ik geen adem halen. Eenmaal met beide voeten terug op de aarde besloot ik mijn moeder te bellen.

Ik kon amper praten door mijn trillende stem en de tranen die als een stromende rivier langs mijn wangen naar beneden gleden. Ze nam op en ik stotterde ”mam, ik ben zwanger”. Een paar seconden was het stil. Het eerste wat ze zei was ”maar daar hoef je toch helemaal niet verdrietig om te zijn?”. Ik legde haar uit dat ik niet verdrietig was maar in shock. Dit begreep ze en ik bleef maar vol ongeloof naar de positieve test staren. Ik zei meerdere keren tegen haar dat ik het écht niet kon geloven. Onze droom was werkelijkheid geworden. In tien seconden staat je hele leven op z’n kop. Ik vroeg aan haar of ze blij voor ons was, ze begon te huilen en zei ”hoe kun je dit nou vragen? Hoe kan ik nou niet blij zijn met nieuw leven? Natuurlijk ben ik blij. Ik word weer oma!”’. Dit was voor mij heel erg fijn om te horen. Wij wonen namelijk bij mijn moeder in, en ik was heel even bang dat ze boos zou gaan worden of iets dergelijks. Maar ik had beter moeten weten, ik ken mijn moeder en ik weet dat zij niet boos kan worden op zo’n nieuws. Zij was ook de eerste die mij volledig steunde bij de zwangerschap van Aymee.

Na ongeveer tien minuten hing ik de telefoon op. Het eerste wat ik ging doen was de andere test, er zaten er namelijk twee in de verpakking. Toen ook deze gelijk twee dikke strepen kreeg wist ik het zeker : ik ben zwanger! Ondanks de regen besloot ik naar de winkel te fietsen en iets leuks voor Anthony te kopen. Ik wist nog niet precies wat ik zou gaan kopen maar ik kwam uiteindelijk thuis met een rompertje en sokjes. Op het rompertje staat ”geluk zit in een klein rompertje”. Ik was die hele middag super zenuwachtig. De tijd ging zo ontzettend sloom.

Terwijl ik op Anthony aan het wachten was besloot ik mijn beste vriendin een berichtje te sturen. Een paar maanden hiervoor had ze mij namelijk een bericht gestuurd ”Áudrey, kijk eens…” gevolgd door een foto van een positieve zwangerschapstest. Ik ging nu precies hetzelfde naar haar sturen. Ze moest huilen. Ik had trouwens ook niet anders verwacht. Ze kon het niet geloven en was zo blij voor mij. Het is echt fijn om een vriendin te hebben die je alle geluk van de wereld gunt en alles voor je over heeft. Ik ben super blij met haar als mijn beste vriendin. Ze is nu zelf ruim 39 weken zwanger en ik kan niet wachten om haar meisje te gaan ontmoeten. Of ik nu een jongetje of meisje krijg, die twee moeten beste vrienden worden. Ze hebben geen keus ;).

Eindelijk was het vijf uur en kwam Anthony thuis. Trillend zat ik boven op bed. Ik riep hem en hij kwam. Hij keek me vragend aan, maar gelijk duwde ik een pakketje in zijn handen. Ik maakte hem wijs dat ik hem wilde filmen omdat hij een grappig cadeautje van Alieexpres kreeg en zijn reactie wilde zien. Zonder enige vraag maakte hij het pakketje open en hij zag vrij snel dat het geen sokken waren met mijn hoofd erop. Hij keek me aan en ik zag zijn ogen groter worden. Een paar seconden wist hij niet wat hij moest zeggen en toen vroeg hij of het echt waar was. Ik knikte en liet de positieve testen zien. Hij omheldse me en pakte me super stevig vast. We begonnen allebei te huilen.

Omdat ik werkelijk geen idee had hoelang ik zwanger kon zijn mocht ik twee dagen later al langskomen bij de verloskundige praktijk. Hier was nog niks te zien op een vruchtzakje na. Dit maakte me zo bang en onzeker. Zou het dan weer een miskraam zijn? Die gedachte maakte me gek. Twee weken lang heb ik in extreme angst geleefd. Ondertussen hadden we het wel al aan familie verteld. Dit omdat we gewoon het mooie nieuws met hun wide delen maar ook omdat we niet wilde zeggen ”Wij zijn zwanger en oh ja we hebben een miskraam’.. Die twee weken kropen voorbij maar toen ik eindelijk een echo kreeg zagen we gelijk een ini mini mensje met een kloppend hartje.

Ik voelde me zo gelukkig en gezegend maar tegelijkertijd ook zo onzeker. Deze zwangerschap brengt een hoop vragen met zich mee die ik bij Aymee niet had. Ik zit met zoveel onzekerheden die ik bij Aymee niet had. In mijn volgende blog vertel ik daar graag meer over. Het voelt ergens als een taboe, alsof je altijd alleen maar blij moet zijn met een zwangerschap. Maar de realiteit voor mij is dat er dagen zijn dat ik het even niet meer weet.  Er zijn momenten waarin ik me niet 100% gelukkig voel. Ik heb snel last van depressieve gevoelens en door mijn hormonen lijken deze versterkt te worden. Je hoeft niet altijd alleen maar blij en gelukkig te zijn met de baby in je buik, ik denk dat het oke is om soms andere gevoelens te hebben. Je bent tenslotte een mens die instaat is om vanalles te ervaren en te voelen.

 

cropped-835f8ca1-4dce-4da6-a769-ddf9ad887955-1.png

 

 

Het ligt aan mij, niet aan jou

Mijn laatste blog is alweer een tijdje geleden gepost. De afgelopen weken rondom de wedstrijd waren erg stressvol voor mij en ik ben mezelf daarin keihard tegengekomen.

Een van de grootste valkuilen in mijn leven is dat ik dingen snel als een persoonlijke afwijzing zie. Ik wil het liefst door de hele wereld lief en leuk gevonden worden. Wanneer iemand mij niet leuk vind heb ik hele tegenstrijdige gedachten. Aan de ene kant denk ik “oké maakt niet uit”, maar aan de andere kant raakt het me , waarom vind diegene mij niet leuk? Ben ik stom? Is er iets mis met me ?

Ik weet dat die gedachten niet nodig zijn en dat ze vooral totaal niet helpend zijn, maar toch komt dat duiveltje regelmatig om de hoek kijken. Het gevoel van verdriet wat ik dan ervaar is een pijnlijk stuk uit mijn leven.

Het begon toen ik in groep drie zat en gepest werd. Ondanks dat ik daar therapie voor heb gehad merk ik nu meer en meer dat ik dat stuk oud zeer nooit een plek heb gegeven. Het gevoel afgewezen te worden is nog steeds een rode draad in mijn leven ondanks de vele therapie sessies. Het blijft steeds terugkomen. Zo dus ook met de wedstrijd om een bruiloft te winnen.

Anthony en ik zijn laatste geworden en dat zou niks uit moeten maken. Maar toen ik daar stond en het aantal punten zag die wij hadden gekregen voelde ik me zo onzeker en klein. Net als op de basisschool. Al snel bleek welk stel wel ging winnen en dit deed misschien nog wel meer pijn. Dit stel heeft namelijk best wat vervelende opmerkingen geplaatst op social media (dat wij nep waren, dat zij de enige waren die niet met een zielig verhaaltje zieltjes probeerde te winnen etc). Het voelde zo oneerlijk.

Eerste instantie voelde ik me kwaad, ik voelde me echt weer dat onzekere meisje van school. Maar toen besefte ik dat het niet uit zou moeten maken wie er heeft gewonnen, het gevoel dat ik afgewezen word zit in mij. Dat was echt een reminder dat ik nog niet ben waar ik wil zijn. Het maakt niet uit hoeveel punten we hebben gehaald, ik moet me niet druk maken om de mening van een paar mensen die ik niet eens ken.

De weken na de wedstrijd voelde ik me opgelucht. Ik hoefde me niet meer druk te maken om het behalen van stemmen. Ik kon weer gewoon bezig zijn met andere dingen, belangrijke dingen. Wel heeft de wedstrijd me echt weer aan het denken gezet. Ik realiseerde me dat het “probleem” in mij zit. Ik voel me afgewezen, ik voel me verdrietig, daar ben ik zelf verantwoordelijk voor. Het is niet nodig om met mijn vinger naar andere te gaan wijzen. Daar los ik niks mee op.

Er zijn in mijn leven een hoop dingen gebeurd die er voor hebben gezorgd dat ik nu me zo snel afgewezen en verdrietig voel. De wedstrijd heeft me doen beseffen dat ik daar aan wil werken. Ik wil me niet meer zo voelen als toen. Daarom kijk ik met een goed gevoel terug op de wedstrijd. Zonder deze wedstrijd had ik niet de inzichten gehad die ik nu heb.

Ik merkte dat ik dit hoofdstuk rondom de wedstrijd nog niet af kon sluiten. Nu wel, ik kan loslaten wat er is gebeurd en er met een trots gevoel op terug kijken.

“Soms daagt het leven je uit voor iets waar je zelf nog niet voor zou kiezen maar waar je wel aan toe bent!”

The perfect wedding

Het is woensdagochtend. Over iets meer dan een weekje weten we of wij de winnaars zijn van ‘’The perfect wedding’’. Ik kan bijna aan niks anders meer denken. Wanneer ik in bed lig om eigenlijk te gaan slapen, ben ik alleen maar aan het fantaseren over onze bruiloft. Met een hoop slapeloze nachten tot gevolg.

Maar wat houdt voor mij een perfect wedding eigenlijk in? 

Voor mij moet één ding centraal staan op onze bruiloft: liefde! De liefde voor elkaar en de liefde voor alle mensen om ons heen. Ik wil dat het een onvergetelijke dag is voor iedereen die aanwezig is. Gewoon met iedereen samen , lachen en misschien wel huilen. Ik wil dat iedereen geniet. Het moet een dag zonder zorgen worden waar alleen maar plek is voor positiviteit. Ik wil gek doen, dansen en zingen. Ik wil lekker eten en mooie foto’s maken. Ik wil gewoon samen zijn met iedereen die belangrijk voor mij is. Ik wil dat mijn vader mij weggeeft en ik wil mijn vriendinnen als bruidsmeisjes. Ik wil dat Aymee onze ringen draagt en een grote rol heeft op onze speciale dag.

Ik praat de hele tijd in ‘’ik-vorm’’ maar ik trouw natuurlijk niet alleen. Gelukkig is Anthony het met alles eens wat ik hierboven heb gezegd. Dat maken we ook niet vaak mee..

Er zijn een paar dingen die voor Anthony heel erg belangrijk zijn op onze trouwdag. Hij wil heel erg graag in een fort mustang arriveren op trouwlocatie. Ik wil Anthony echt pas zien bij het altaar dus hij zal zonder mij in die auto moeten rijden! Dat vind hij vast héél erg.. 

Ook wil hij een groots feest met leuke muziek en wil hij gewoon de hele avond kunnen dansen en zingen. Hij wil dat ik me die dag mooi voel en een jurk aanheb waar ik me echt lekker in voel. Natuurlijk sluit ik me daar helemaal bij aan! Dit zijn eigenlijk de enige eisen die Anthony heeft. Voor de rest vind hij het prima als ik alles bepaal. Super handig en fijn zo’n man!

Gelukkig zitten Anthony en ik op één lijn als het aankomt op onze trouwdag

Toen hij mij met nieuwjaarsavond ten huwelijk vroeg ging ik gelijk van alles opzoeken. Hoe gaat dat allemaal nou eigenlijk in z’n werk als je gaat trouwen, waar moet je allemaal rekening mee houden, hoeveel kost een bruiloft gemiddeld in Nederland? Allemaal dingen waar ik écht geen verstand van had. Ik schrok heel erg van de kosten van een bruiloft als je alles erop en eraan wilt. 

Als snel kwamen we tot de conclusie dat we echt wat water bij de wijn moesten gaan doen. Totdat ik per toeval op de wedstrijd stootte ‘’Win The Perfect Wedding T.W.V. 30.000 EURO’’’. Ik zag het en wilde eerste instantie niet mee doen. Bang dat ik te laat was met inschrijven (de wedstrijd was namelijk al een of twee weken in volle gang). Anthony drong aan en zei dat we het altijd konden proberen en wat ben ik blij dat ik voor één keer gewoon echt naar hem heb geluisterd! We hadden nooit durven dromen om in de top drie te komen.

Het feit dat we in de top drie staan is al een hele overwinning op zich

We zijn hier super trots op en heel erg blij mee. Natuurlijk gaan we nu wel voor de hoofdprijs. Ik gun iedereen het winnen van de bruiloft maar ik gun het ons ook, vooral na alles wat we samen mee hebben gemaakt. Ik heb jullie vorige week gevraagd om een zinnetje op te sturen met waarom jullie vinden dat wij moeten winnen. Daar kwamen zoveel ontzettend lieve en ontroerende reacties op. Ik besefte dat er heel erg veel mensen zijn die vinden dat wij het verdienen. Die liefde die wij van jullie allemaal krijgen doet ons zo goed! Dat koester ik diep in mijn hart. 

We zullen nog tot Valentijnsdag in spanning af moeten wachten

Dat klinkt nu als een onmogelijke taak maar natuurlijk gaat dat gewoon goed komen. Ik vind het echt super leuk dat jullie allemaal zo begaan zijn met ons en zal daarom ook zo veel mogelijk delen over het verloop van de wedstrijd! We hebben maandag namelijk opdrachten moeten doen en daar kregen we punten voor, ook hebben we punten van de jury gekregen, deze punten bepalen wie de winnaar is van The perfect wedding! We hebben deze punten nog niet gehoord dus dat maakt het extra spannend. Ik heb écht geen idee hoeveel punten we hebben gekregen van de jury en van de andere twee koppels weet ik dat natuurlijk ook niet.

Ik ga de komende week nog lekker fantaseren over mijn droombruiloft. 

Fantaseren jullie met ons mee? 

Want voor het eerst na al die jaren geloof ik in mezelf

Als ik terug kijk op mijn leven zie ik iets dat steeds terugkomt, iets waarmee ik elke dag opnieuw , al jaren lang mee wordt uitgedaagd. Mijzelf. Me, myself and I en niemand anders.

Vanaf dat ik mij kan herinneren ben ik er altijd mee bezig geweest hoe ik eruit zag. Niet eens zo zeer met hoe ik mezelf zag. Maar met hoe anderen mij zien. Ik wilde dat iedereen mij lief, leuk en mooi vond. De hele dag wilde ik bevestiging van mensen om mij heen dat ze mij zagen voor wie ik was. Of wie ik dacht dat ik was. Ik wilde uitstralen dat ik zelfvertrouwen had.

In mijn tienerjaren dacht ik dat zelfvertrouwen hebben betekend dat je een grote mond hebt, dat je tegen alles en iedereen in durft te gaan. Dat je altijd je mannetje staat, ook al moet daarvoor (letterlijk) gevochten worden. Ik dacht dat het stoer was om te gaan blowen en alchohol te gaan drinken. En ik wilde uitstralen aan de hele wereld “niemand kan mij iets maken. Ik heb zelfvertrouwen en ik wordt gezien”.

Als ik daar nu aan terug denk was ik daar extreem erg op gefocust. Ik was de hele dag aan het bedenken hoe ik mezelf moest presteren zodat andere zagen dat ik stoer was en zelfvertrouwen had. De werkelijkheid is dat het meerendeel van de mensen om mij heen juist een totaal ander beeld van mij hadden. Ze zagen hoe onzeker ik was en dat alles wat ik deed een showtje was. Ik deed alles om maar gezien te worden.

Naarmate ik ouder werd, werd mijn uiterlijk steeds belangrijker. Ik was erop gefocust dat ik aandacht kreeg van anderen. Daar deed ik het allemaal voor. Mijn make-up, mijn haren etc. Ik verfde mijn haren blond en ging extreem veel make-up dragen. Van een panterprintje hier en daar was ik ook niet vies. Alles om op te vallen. Want als je opvalt straal je uit dat je zelfvertrouwen hebt.. toch?

Ik kan nog duizenden andere voorbeelden geven van mijzelf. Dag en nacht was ik bezig met wat andere van mij dachten. Waarom was ik daar zo geobsedeerd door? Waarom betekende het zoveel voor me wat andere van mij dachten? Waarom ging ik extreme dingen doen om aandacht te krijgen? Jaren lang heb ik daar het antwoord niet op geweten. Ik dacht ook dat het me niet boeide.

Ik besef nu dat ik nooit ben gestopt met die obsessie. Ik dacht van wel, maar de waarheid is dat ik er nu misschien nog wel meer mee bezig ben dan ooit te voren. Sinds een jaar of vier , vijf ben ik heel erg veel aangekomen en heb ik een eetstoornis ontwikkeld. In plaats van in extreme te leven probeerde ik nu wat meer op de achtergrond te blijven. Vaak liep ik zonder make-up met mijn haren in een knotje over straat. Hopende dat ik niemand tegen zou komen. Snel naar de winkel en hup weer naar huis. Veilig in mijn eigen bubbel waar niemand zou zien hoe lelijk ik was.

Ik ben er de afgelopen jaren bijna elke dag mee bezig geweest hoe anderen mij zagen. Ik voelde me lelijk en dik en ik wist zeker dat de hele wereld het met mij eens zou zijn. Ik ging kleren kopen waarvan ik dacht dat ze beter bij mijn gewicht pasten. Niet eens altijd omdat ik ze mooi vond, maar omdat ik wilde dat andere het mooi vonden. Gelukkig ben ik daar snel mee gestopt. Maar het is wel gebeurd. Ik ging make-up dragen voor anderen. Niet omdat ik er zelf zin in had het op te doen. Maar ik hoopte dat , wanneer ik dan mensen tegen kwam, ze zagen dat ik ondanks dat ik dik en lelijk was nog wel de moeite nam om make-up op te doen. Ik ging feestjes vermijden want mensen zouden me dan toch maar in de weg vinden staan, want ik ben dik en lelijk. Zo haalde ik mezelf, de hele dag, continue om laag. Ik was met niks anders meer bezig. De hele dag dacht ik dat de hele wereld me dik en lelijk vond. En ik werd er super ongelukkig door. Als iemand naar me keek vulde ik al in dat diegene nu dacht “zo, die is lelijk”.

Vandaag de dag ben ik daar gelukkig al veel minder mee bezig. Dat ik te zwaar ben is een feit. Daar leer ik nu mee omgaan bij mijn therapie. Maar het maakt niet uit hoe anderen mensen mij zien. Iedereen mag vinden van mij wat ze willen en elke mening is goed. Elke mening mag er zijn maar ik hoef daar niet meer elke dag mee bezig te zijn. Ik zou liegen als ik zeg dat ik nooit meer bezig ben met wat anderen van mij vinden. Maar door de processen die ik de laatste tijd meemaak gebeurd het gelukkig een stuk minder vaak. Ik heb inzichten gekregen die ik hiervoor nooit had. En ik voel dat ik steeds beter in mijn vel kom te zitten.

Ik wil van mezelf houden ongeacht hoe ik eruit zie. Want de buitenkant is niet het belangrijkste. Het gaat om mij, als persoon. De maatschappij waar wij nu in leven is alleen maar gefocust op het uiterlijk. Je moet slank zijn, je moet dit , je moet dat. Nee, het enige wat je moet is van jezelf houden. Ongeacht welke vorm of maat je hebt. Ik ben nu tweeëntwintig en ik wil geen vijf jaar meer leven op de manier dat ik heb geleefd de afgelopen vijf jaar. De hele tijd negatief over en tegen mezelf. De hele tijd bezig met de blikken van anderen. De hele dag verdrietig omdat de hele wereld me lelijk vind. Het is tijd voor verandering en ik kan vol trots zeggen dat ik midden in dat proces zit nu.

Ik besef nu hoe heftig mijn gedachten naar mezelf toe altijd zijn geweest en hoe erg ik mezelf, dag in, dag uit, omlaag heb gehaald. Ik ben blij dat ik nu die bewustwording heb dat het probleem in mij zit en niet de rest van de wereld. Want dat is ook wat ik steeds deed. Het probleem buiten mezelf zoeken.

Ik besef nu dat ik traumatische ervaringen uit mijn verleden nooit heb verwerkt en dat deze onzekerheid daar een uitkomst van is. Ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest om er aan te gaan werken. Want voor het eerst in vele jaren geloof ik in mezelf.

To be continued ….