De bevalling van Finn, deel 1

Een aantal maanden geleden deelde ik mijn bevallingsverhaal al via Instagram TV, deze kun je terug kijken door op deze link te klikken. Toch heb ik besloten het verhaal ook nog eens uit te typen! Het verhaal zal in meerdere delen komen.

Gespannen wachtte ik af, ik was de 37 weken gepasseerd en de bevalling mocht van mij zo snel mogelijk beginnen. Ik was er klaar mee, had geen puf meer en wilde vooral gewoon eindelijk ons mannetje vast kunnen houden.

Ik moest langskomen bij de gynaecoloog en deze constateerde dat de bevalling nog wel even op zich zou laten wachten. Alles zat nog “pot dicht” en er waren geen enkele voortekenen. Samen besloten we daarom ook dat ik gewoon rustig af zou wachten. Mits mijn suiker waardes ineens omhoog zouden schieten. Dan moest er wel actie ondernomen worden.

Tijdens week 38 , prikte ik mijn waarde nog steeds elke dag netjes en deze waren wat aan de hoge kant. Geen reden voor paniek maar wel iets om naar te kijken. De gynaceoloog gaf aan dat ze niet nog hoger mochten worden want dan was de kans groot dat Finn flink zou groeien en dat kon voor problemen zorgen bij de bevalling. De dagen daarna gingen de waarde toch omhoog en mijn lichaam kon niet meer. De bekken pijn werd steeds erger en ik deed niks anders dan huilen. Ik was er gewoon echt helemaal klaar mee.

Vandaar mijn inleiding. De gynaecoloog zag mijn vermoeidheid en vroeg of ik ingeleid wilde worden. Ik begon weer gelijk te huilen want ik heb altijd gezegd dat ik nóóit ingeleid wilde worden. Ik vind het belangrijk dat een baby komt wanneer hij of zij er zelf klaar voor is. Maar tegelijkertijd was ik ook angstig omdat Finn groot werd ingeschat. Als ik kijk naar mijn bevalling met Aymee en hoe klein zij was , dan wist ik niet hoe ik Finn ooit zou moeten uitpersen. Dus ik stemde in met de inleiding met gemengde gevoelens.

We spraken af dat we vanaf week 39 zouden gaan inleiden. Wellicht kwam Finn toch nog uit zichzelf want ik had al 1 cm ontsluiting. Hadden de flinke voorweeën toch iets goed gedaan. Maar Finn kwam niet uit zichzelf. De krampen bleven komen en gaan maar niks zette door. Ik vond dit erg frustrerend want ik hoopte gewoon dat Finn uit zichzelf zou komen.

Ik was nu 39 weken zwanger en in het ziekenhuis werd een ballonnetje geplaatst. Dit vond ik tegenvallen. Het zetten ervan was pijnlijk, toen de eendenbek werd ingebracht verkrampte ik helemaal. Dit had nog nooit zoveel pijn gedaan. Ik heb namelijk wel vaker een eendenbek gehad.. Maar goed, de ballon zat erin en nu was het een kwestie van afwachten. Ik mocht naar huis en daar kreeg ik hele erge krampen, zo erg dat ik oprecht dacht dat het was begonnen. De hele dag liep ik met veel pijn rond en uiteindelijk ben ik snachts uitgeput in slaap gevallen. De pijn was ineens weg. Dat kon niet goed zijn.

De volgende ochtend in het ziekenhuis bleek dat de ballon was uitgevallen en ik nog steeds op maar 1 cm ontsluiting zat. De ballon had dus eigenlijk niks gedaan behalve voor veel pijn gezorgd. Ik kreeg die dag meerdere keren pilletjes in de hoop dat deze voor ontsluiting zouden zorgen. Drie pillen, elke drie uur, voor drie keer die dag. Dit was echt een hele zware en vooral vermoeiende dag. Vanaf zeven uur smorgens tot half negen savonds heb ik in een ziekenhuis bed gelegen terwijl er niks veranderde qua ontsluiting. Anthony en ik verveelde ons heel erg en ivm Corona mochten we ook niet van de kamer af. We zagen de muren op ons af komen. In de avond, toen er nog steeds niks veranderd was, werden we weer naar huis gestuurd. Dit vond ik heel erg moeilijk. We hadden al onze spullen meegenomen, de baby kleertjes, de Maxicosi etc. Die mochten nu allemaal weer mee naar huis. Ik had geen rekening gehouden met dit scenario. De teleurstelling was zo groot. We hadden allebei verwacht dat de pilletjes zouden werken en we met Finn naar huis zouden gaan..

Een aantal dagen later mocht ik weer terug komen en toen kreeg ik weer een ballon ingebracht, deze keer alleen een grotere. De krampen begonnen gelijk en de verpleegkundige had echt verwacht dat Finn diezelfde dag nog geboren zou worden. Maar helaas was dit weer niet het geval. Binnen een paar uur viel de ballon eruit en verdwenen de krampen als sneeuw voor de zon.

Die ochtend daarna had ik nog steeds maar 1 cm ontsluiting. Ik kreeg weer pilletjes en weer was het afwachten. Die drie uur lijkt echt tien uur te duren. Ik voelde wel krampen maar goed, dat had ik de vorige keer ook en toen was het “niks”. Eindelijk na drie uur kwam de verloskundige voelen en aan de hand daarvan kreeg ik nog een keer pillen of brak ze mijn vliezen. Wij gingen er eigenlijk al vanuit dat het weer niks zou zijn en we weer met een lege maxi cosi naar huis gestuurd gingen worden.

Maar, na die drie uur, had ik ineens 2,5 cm ontsluiting. Net genoeg om mijn vliezen te breken. Toen ik dat hoorde begon ik weer te huilen, ik was zo opgelucht en blij. De bevalling kon nu gaan starten. Mijn vliezen werden met moeite gebroken en we zouden even afwachten of mijn lichaam het op zou pakken en ik weeën zou krijgen. Jullie kunnen het vast al raden, maar dat gebeurde niet. Een aantal uur na het breken van de vliezen kreeg ik wee opwekkers. Ze begonnen laag en werden steeds hoger gezet.

Rond een uur of vijf in de avond begonnen de weeën steeds heftiger en frequenter te worden. Ik was vergeten hoeveel pijn zoiets doet. Maar jeetje, wat vond ik het zwaar. Met moeite at ik mijn bordje avondeten op en ik pufte maar wat af. Ik probeerde wat rond te lopen door de kamer maar dit lukte eigenlijk al niet meer. Bij elke wee verkrampte mijn hele lichaam en bleef ik stijf stilstaan. Anthony wreef af en toe over mijn rug maar meer dan dat kon hij niet doen. Ik werd een soort van agressief van de pijn. Niet tegen hem hoor! Maar gewoon in het algemeen omdat ik mezelf geen houding wist te geven. Alles deed pijn. Liggen, zitten, staan etc. Zo frustrerend. De pauzes waren erg kort tussen de weeën door en ik had erg veel moeite met de weeën opvangen. Niks hielp.

Mijn moeder mocht ivm Corona niet bij de bevalling zijn en daar ben ik nog steeds zo boos over. Ik had haar echt nodig en ze was er niet. Anthony probeerde me te helpen maar mijn moeder en ik zijn gewoon één op zo’n moment. Bij de bevalling van Aymee heeft zij mij er echt doorheen geholpen. Natuurlijk had ik ook steun aan Anthony maar hij wist zichzelf moeilijk een houding te geven en op de een of andere manier deed hij juist alles fout voor mijn gevoel. Super zielig want hij deed echt zijn best. Maar we begrepen elkaar niet. Hij begreep niet zo goed wat ik nodig had en ik irriteerde me aan alles en iedereen. Toch bleven we allebei lief voor elkaar en gewoon rustig (voor zover ik dat kon..). Ik heb veel in mijn eigen wereld gezeten. Met mijn ogen dicht in een soort van fetus houding. Ik, Finn en mijn pijn in onze eigen bubbel. Af en toe deed ik mijn ogen open en dan zag ik Anthony naar mij kijken en dat was genoeg. Gewoon zijn aanwezigheid.

Maar goed, na een aantal uurtjes afzien besloot ik dat ik pijnstilling wilde. Bij Aymee heb ik dat ook gehad en dat was me goed bevallen. Toch voelde het alsof ik dan faalde maar na wat oppeppende woorden van de verpleging zette ik me daar overheen. Ik mocht naar de anesthesie. Bij elke wee die ik voelde zei ik tegen mezelf: dit is een van de laatste , je kunt dit. Nog even volhouden. Dadelijk word de pijn minder. De weg er naar toe leek lang te duren maar ik bleef sterk. Eenmaal aangekomen bij anesthesie was er nog één iemand voor mij aan de beurt. Daarna vond de anesthesist het belangrijker om te kletsen met de verpleging voor hij mij ging helpen. Dit was echt heel erg vervelend en frustrerend. Ik lag daar kapot te gaan van de pijn en hij stond daar een beetje te kletsen alsof het niets was. We wisten toen trouwens niet dat hij de anesthesist was. Daar kwam ik pas achter toen hij een halfuur later de ruggenprik kwam zetten. Anthony was erg geïrriteerd en liet dit duidelijk merken. Hij zei ook nog iets van : wil je mijn vrouw alsjeblieft helpen en zo snel mogelijk die prik zetten! Ze kan niet meer, dat zie jij toch ook wel.

De prik werd gezet en de anesthesist ging gelijk weer weg. Nu was het even wachten tot de pijn minder ging worden en ik weer kon ontspannen.

Maar de pijn werd niet minder, ik ben zo’n uitzondering waarbij de ruggenprik niet werkte. Het was afschuwelijk.. ik heb nog nooit zoveel pijn gehad in mijn leven..

Hoe ging ik dit overleven?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: