Baby blues

Met trots draag ik de titel “moeder”. Tegenwoordig niet van één kind maar twee. Het voelt nog steeds onwerkelijk. Iets meer dan een week geleden heb ik mijn tweede zoontje , Finn, op deze wereld gezet.

De eerste dagen voelde ik niks anders dan liefde. Ik zat op een roze wolk en had het gevoel dat niks of niemand daar verandering in kon brengen. Tot een paar dagen geleden. Ik merkte dat ik me steeds vaker wat minder fijn voelde. Ik vocht tegen de tranen die ik elke avond begon te voelen als ik aan het voeden was.

Ik besloot om dit niet te delen met Anthony , mama of wie dan ook. Het verdriet gaat namelijk gepaard met schuldgevoelens, onzekerheid en machteloosheid. Ik hoopte dat als ik er geen gehoor aan zou geven het vanzelf weg zou gaan.

Tegen mijn eigen beter weten in..

Bij Aymee heb ik weken last gehad van de welbekende “baby blues”. Toen heb ik dit pas na weken durven delen met mijn omgeving. Ik snap niet zo goed waarom ik nu weer de keus wilde maken het niet te gaan delen. Normaal gesproken ben ik zo open en eerlijk over mijn gevoelens. Waarom nu dan niet? Juist omdat ik weet dat het neerslachtige gevoel wat je kunt ervaren na een bevalling zo normaal is!

Gelukkig nam ik na ongeveer twee dagen van het neerslachtige gevoel het besluit het wel gewoon te delen met Anthony. Ik deel immers alles met hem. De goede en minder goede dingen. Zonder dat ik ook maar een woord kon zeggen stroomde de tranen over mijn wangen. Finn lag in mijn armen te slapen en ik durfde niet hardop uit te spreken dat ik kei hard van mijn roze wolk af was gedonderd.

Toch deed ik dit wel. Ik weet namelijk dat mijn gevoel niks zegt over de liefde die ik voel voor mijn mooie kleine mannetje. Ik ben super trots op hem en ik hou zielsveel van hem. Ik voel me echt verbonden met hem. Mijn neerslachtige gevoelens staan los van hem persoonlijk.

“Ik voel me onzeker , als hij huilt weet ik gewoon niet zo goed wat ik moet doen. Waarom gaat hij steeds huilen zodra je hem weglegt? Wat doe ik fout? Krijgt hij wel genoeg voeding binnen? Hij wil elk uur eten.. hoe hou ik dit vol?! Moet ik stoppen met de borstvoeding? Nee.. dan faal ik pas ècht. Maar op deze manier ga ik er aan onder door. Dat is ook niet de bedoeling toch? Stel ik me aan? Zeur ik? Ga ik nu weer huilen..?! Ik weet het niet meer. Dit valt me zo tegen. Ik had dit me helemaal anders voorgesteld. Bij Aymee was ik niet zo onzeker, toch? Of wel? Deed ik toen ook zo raar? Is er iets mis met mij?”

Dat is een kleine impressie van de gedachten die door mijn hoofd spoken. Ze lijken nu een beetje de overhand te nemen. Ik merk dat ik onrustig word aan het einde van de middag, begin van de avond. Finn wil niet weggelegd worden. Zodra je hem even weglegt is het eigenlijk vrij snel huilen. Tijdens het avond eten probeer ik alles zo snel mogelijk naar binnen te proppen zodat ik huilende Finn weer kan troosten. Al moet ik zeggen dat het gisteren een stuk beter ging.

Ik vind het heerlijk om hem vast te houden en te genieten van de warmte en liefde die hij met zich meedraagt maar ik merk ook dat deze periode zwaarder is dan ik had verwacht.

Ik voel me erg dubbel. Dat lees je ook wel terug. Aan de ene kant voel ik me trots, gezegend, warm en verbonden. Aan de andere kant voel ik me onzeker, alleen, koud , machteloos en verdrietig. Ik hoop dat ik , net als bij Aymee, gewoon even door een moeilijke periode moet en dat ik over een aantal weken terug kijk en denk : gelukkig voel ik me nu niet meer zo!

Dat is ook iets wat ik steeds blijf zeggen tegen mezelf: dit is niet voor altijd zo. Er komt een tijd dat Finn gewoon fatsoenlijk slaapt , dat hij gewoon even in de box of zijn bedje kan liggen , dat hij genoeg heeft aan mijn borstvoeding. Hij is ook pas negen dagen oud. Het is ook logisch dat hij moet wennen aan deze wereld en het is ook logisch dat ik moet wennen aan hem.

Het lijkt me ergens wel fijn om herkenning van andere moeders te krijgen, even een reminder dat ik écht niet de enige ben die hiermee worstelt, of heeft geworsteld.

Het schrijven van dit lucht sowieso al op.

Finn is zo klein en puur en ik weet gewoon dat het helemaal goed gaat komen. Ik kan niks anders doen dan accepteren dat ik me soms rot voel. In mijn achterhoofd houdende dat dit er simpelweg gewoon bijhoort. Even doorbijten. Over een paar weken zit ik er waarschijnlijk alweer helemaal anders bij.

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s