Kijk met je hart

Vandaag was ik, net zoals iedere andere dag, weer lekker aan het genieten van Aymee. Ik keek hoe ze aan het spelen was, hoe ze geconcentreerd haar puzzel in elkaar probeerde te zetten. Hoe ze vervolgens kwaad werd toen het niet lukte en haar puzzel door de kamer gooide. Ik wilde eigenlijk “boos” worden maar ik bedacht me iets. Ik herinnerde me een artikel wat ik laatst heb gelezen. Een heel erg interessant en duidelijk artikel. Een artikel over de cognitieve ontwikkeling van een kind.

Aymee is boos want de puzzel doet niet wat zij wil dus ze hoeft er even niet meer mee te spelen.. Niks meer en niks minder. Er zit geen kwade agressieve bedoeling achter het gooien van de puzzel. Ze had er gewoon even geen zin meer in. Wij, als volwassenen denken dan : “ja maar gooien is toch niet normaal”.. nou, misschien niet en misschien wel. Wat is normaal? Wie bepaald er wat er normaal is? Ik tilde Aymee op, pakte haar handjes vast en zei: “lieve Aymee, vervelend dat de puzzel je zo frustreert. Zullen we hem samen in elkaar zetten?” . Dit deden we en er was niks meer aan de hand.

Ik heb mij hierdoor laten inspireren. In plaats van dat ik zei “Aymee , doe is normaal en raap die puzzel op” was ik er voor haar. Ik hielp haar.

Opvoeden is echt lastig maar je kunt er zoveel van leren. Ik heb hier vandaag van geleerd. Ik ben geen moeder die snel boos wordt maar dat is gewoon omdat ik denk dat straffen en schreeuwen niet de oplossing is. De hersenen van kinderen werken echt heel anders dan die van ons als volwassenen. Aymee was boos. Wij zouden misschien denken “ ach boeiend, ik probeer de puzzel nog wel een andere keer” .. maar wij kunnen niet verwachten dat kinderen hetzelfde denken.

Aymee geeft aan dat ze genoeg heeft van de puzzel, wie ben ik dan om dat te negeren of te bestraffen. Nee, ik wil Aymee in haar waarde laten. Ze gaf super duidelijk aan dat ze er even genoeg van had en daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Ze geeft haar grenzen en frustraties aan, dat is iets wat heel erg veel volwassenen niet (meer) kunnen. Iets wat we als kind allemaal konden zijn we nu verleerd als volwassenen. Gek is dat eigenlijk hé als je het op deze manier bekijkt. Wij kunnen als volwassenen ontzettend veel leren van kinderen. De manier van denken, aanpakken, oplossen. Het lekker egoïstisch zijn en doen waar jij behoefte aan hebt. Het huilen als je verdrietig bent. Allemaal van die dingen die wij kunnen leren van (onze) kinderen.

Ja, Aymee inspireert me echt. Op allerlei manieren. Ze inspireert me om anders naar dingen te kijken. Om doelen in mijn leven te stellen. Om te genieten van de kleine dingen.

We kijken allemaal naar dezelfde wereld maar zien allemaal iets anders. Bekijk het eens vanuit een ander zijn perspectief.. doe je ogen open en kijk. Het zal je verrassen wat je allemaal kunt zien, ruiken en voelen. Iets wat er altijd al was maar nooit je aandacht kreeg. Kijk en kijk ook echt met je hart!  


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s